“Om keer op keer je verhaal te kunnen doen geeft een stukje verlichting, het mag er zijn”

Bianca Rouppé
Regionale Vrijwilligerscoördinator Zuid-Holland

Bianca Rouppé is alleenstaande moeder van drie kinderen, twee jongens en een meisje.
Toen haar oudste zoon plotseling een dag na zijn geboorte overleed, is zij in aanraking gekomen met rouw door verlies. Dit heeft haar niet meer losgelaten. “Vroeger was ik bang voor de dood en dit speelde daarom ook altijd een rol in mijn leven. Ik was op zoek naar geruststelling en troost dat het niet voorbij is als je ziel eenmaal je lichaam verlaat. De gedachte dat mijn prachtige zoon na zijn dood nergens meer was, heb ik inmiddels vervangen door de gedachte dat hij als ziel is doorgereisd en ik hem ooit weer zal zien.”

“De dood verbreekt het fysieke deel van een liefdevolle connectie, maar de connectie blijft bestaan”, weet Bianca. “Daar doet de dood niets aan af. Het is ongrijpbaar maar ook zó voelbaar. Het is zo zwaar, maar toch onzichtbaar.”

Toen haar zoon overleed, is ze gaan zoeken naar informatie over rouw en wat ze kon verwachten. “Ik had een oplossingsgerichte aanpak, nog net niet met een planning. Ik merkte al snel dat dit zo niet werkt. Je lichaam reageert en daar heb je het mee te doen. De tranen bleven ook uit, het beeld klopte gewoon niet met mijn beeld.” Ze las het boek Geen blote voetjes in het gras en is een poosje gaan mailen bij de Stichting Lieve Engeltjes. Dat was haar ‘kinderwagen’ en een manier om haar zoon een identiteit te geven met alle ruimte om het over hem te kunnen hebben. In de echte wereld draaide alles gewoon door en was haar zoon onzichtbaar. Ze had veel behoefte om het over hem te kunnen hebben en voelde zich daardoor begrepen.

Inmiddels zijn we volgens Bianca al een stuk verder in het positioneren van de ‘dood’ in de maatschappij: we kennen nu wat vrijere vormen bij een afscheid en het wettelijk regelen van rouwverlof komt dichterbij. Het verdriet rondom verlies door de dood is iets meer uit de taboesfeer. We zijn onderweg maar er mag nog wel een tandje bij.

Bianca: “De Vereniging leven met dood biedt een heel breed platform om ondersteuning te bieden aan mensen die in rouw zijn. Ervaringsverhalen die troost bieden door herkenning, steun via de chat die helemaal past bij deze digitale tijd waarin we leven. Maar ook gewoon de telefoon voor een luisterend oor. Waar de drempel naar de eigen kring soms gevoeld wordt, is er via de Rouwchat en de Rouwtelefoon een vrijwilliger beschikbaar die je kan ondersteunen. Ik vind het heel belangrijk dat rouw een bespreekbaar onderwerp is en hier ruimte voor is in de maatschappij. Daarom zet ik me samen met de vrijwilligers van de Vereniging leven met dood in om nabestaanden te ondersteunen die in rouw door verlies verkeren.”